Alergolog dr Maria Sarzyńska

Poradnia preluksacyjna w Klinice Ortopedycznej  OMED  zajmuje się diagnostyką i leczeniem wad  stawów biodrowych u dzieci.

Dzięki zastosowaniu nowoczesnych technik diagnostycznych – USG  pozwala na  wczesne wykrycie wad stawów i ochronę dzieci przed kalectwem. Wcześnie wykryta wada zapewnia całkowite wyleczenie,  dlatego też  wszystkie dzieci powinny być badane nie później niż do 6 tygodnia życia! 

Poradnia preluksacyjna w OMED

zajmuje się diagnostyką i leczeniem wrodzonych i rozwojowych zniekształceń stawów biodrowych u dzieci oraz występujących w ich obrębie zakażeń i zmian.

Umów badanie USG bioder dziecka  >>

Dodatkowe informacje

Dysplazja u dzieci

Najczęściej występującym u niemowląt zniekształceniem stawów biodrowych jest dysplazja.

Wada ta może dotyczyć jednego lub dwóch stawów i sześć razy częściej występuje u dziewczynek. Schorzenie to swój początek ma w życiu płodowym, a jego rozwój postępuje wraz z wiekiem. Pojawia się ono wówczas, gdy główka kości stawowej leży nieprawidłowo we wgłębieniu miednicy czyli w panewce, najczęściej wskutek zbyt płytkiej panewki.

W jaki sposób wygląda badanie preluksacyjne?

Lekarz rozpoczyna od badania ortopedycznego, czyli wzrokowo-dotykowej oceny układu kostno-stawowego niemowlęcia. Układa noworodka na pleckach na równym i twardym podłożu i sprawdza czy jego nóżki odwodzą się symetrycznie, czy główka kości udowej nie wyskakuje z panewki, czy pośladki są symetryczne, wreszcie, czy nóżki są równej długości. Na zakończenie specjalista kładzie maluszka na bok i wykonuje USG bioderek, które pozwala ocenić czy ich budowa jest prawidłowa. Badanie trwa kilka minut i jest całkowicie bezbolesne.

Preluksacja to badanie bardzo ważne dla zdrowia dzieci.

Pozwala sprawdzić czy ich biodra rozwijają się prawidłowo i zapobiec ewentualnym zmianom w przyszłości, kiedy dziecko będzie już chodzić.

Odpowiednio wczesne wykrycie wad stawów biodrowych pozwala na 100% wyleczenie. Zbyt późna reakcja lub zaniechanie badań preluksacyjnych mogą zakończyć się nie tylko problemami z nauką chodzenia, ale nawet trwałym kalectwem dziecka.

By diagnoza była pełna, konieczne jest trzykrotne przeprowadzenie badań – w pierwszym, trzecim i szóstym miesiącu życia dziecka.

Umów wizytę i USG swojego dziecka u specjalisty ortopedy

Umów badanie USG bioder dziecka  >>

Uszkodzenia powierzchni chrzęstnej stanowią poważny problem w leczeniu stawów. Spośród będących w użyciu metod leczenia chirurgicznego takich jak mikrozłamania, przeszczepy mozaikowe i autologiczne przeszczepy chondrocytów, te ostatnie rozwijają się szczególnie dynamicznie. Wprowadzenie autologicznych wyhodowanych in vitro chondrocytów w miejsce ubytku powoduje regenerację chrząstki stawowej o typie chrząstki szklistej. Kilkunastoletnie obserwacje pozwalają ocenić tę metodę jako skuteczną i dającą trwałą poprawę funkcji stawu. W ramach sesji zostanie zaprezentowana zmodyfikowana metoda ACI pozwalająca na implantację namnożonych chondrocytów bez użycia membran czy też struktur przestrzennych (scaffoldów), przez co metoda staje się stosunkowo łatwa technicznie i możliwa do stosowania w ośrodkach wyposażonych w podstawowy zestaw artroskopowy.

Podczas biopsji pobierana jest niewielka ilość chrząstki z nieobciążonej powierzchni kości udowej. Biopsja może być wykonana podczas artroskopii. W dalszym etapie komórki zostają wyizolowane i namnożone podczas procesu hodowli komórkowej. Proces hodowli komórek tkanki chrzęstnej trwa około 6-8 tygodni.

Następnie komórki zostają przeszczepione w miejsce ubytku tkanki chrzęstnej. Implantacja wykonywana jest podczas artrotomii. Specjalna mieszanka żelu i komórek jest dowolnie formowana i uzupełnia nawet bardzo nieregularną powierzchnię ubytku.

Metoda jest bardzo wysoko oceniana ze względu na bezpieczeństwo. Metoda ta zapewnia trwałą naprawę tkanki chrzęstnej.

Autologiczny przeszczep chondrocytów Z ZASTOSOWANIEM CHONDRON™

PRZESZCZEP CHONDROCYTOW

Co to są chondrocyty?

Chondrocyty to komórki tkanki chrzęstnej. Chondrocyty są jedynymi komórkami występującymi w chrząstce. Ich wcześniejsza forma to chondroblasty. Chondrocyty tworzą macierz chrząstki, która składa się głównie z kolagenu i wielocukrów (proteoglikanów) oraz wody. Tkanka chrzęstna nie jest unerwiona i nie posiada własnych naczyń krwionośnych, a komórki odżywiają sie na drodze dyfuzji pobierając substancje odżywcze z płynu stawowego. Dlatego tak ważny dla prawidłowego funkcjonowania chrząstki jest ruch. Powierzchnie stawów pokrywa chrząstka szklista. Jest to jeden z kilku rodzajów tkanki chrzęstnej, najlepiej przystosowany do przenoszenia obciążeń. Niestety chrząstka szklista posiada niewielką albo według niektórych żadną zdolność do regeneracji po uszkodzeniach. Dlatego tak trudne jest leczenie pacjentów z uszkodzeniami chrząstki stawowej.

Chrząstka jest istotnym elementem szkieletu, warunkuje wzrost kości długich i tworzy powierzchnie stawowe. Budowa i prawidłowa funkcja tkanki chrzęstnej ma ogromne znaczenie dla prawidłowego funkcjonowania narządu ruchu. Uszkodzenia chrząstki stawowej to częste zjawisko sprawiające wiele problemów zarówno pacjentom jak i lekarzom.

Ubytki w chrząstce stawowej, objawiające się bólem, obrzękiem oraz stanem zapalnym, są spowodowane przez: upadki, bezpośrednie urazy, martwicę kości, zapalenie stawów, martwicę kostno-chrzęstną. Ponieważ tkanka chrzęstna jest tkanką nieunaczynioną, procesy regeneracji przebiegają w niej bardzo powoli. Dlatego samoistna regeneracja raz uszkodzonej chrząstki jest niezwykle trudna i do niedawna wszelkie metody leczenia koncentrowały się jedynie na eliminacji objawów. Od 1987 roku metody oparte na autologicznym przeszczepie (ACI) są uznawane za najbardziej obiecujące techniki leczenia ubytków chrząstki ponieważ likwidują one przyczynę choroby.

Przeszczep autologiczny z wykorzystaniem rozwiązań RMS należy do jednych z najskuteczniejszych metod leczenia.

Terapia komórkowa (RMS) polega na przeszczepieniu w miejsce ubytków tkanki chrzęstnej komórek wyhodowanych poza organizmem pacjenta. W tym celu stosuje się nowoczesny produkt biotechnologii – CHONDRON™. Zawiera on własną chrząstkę pacjenta wyhodowaną specjalnie do celów autologicznego przeszczepu chondrocytów. Powstaje z namnożonych metodą in vitro komórek chrzęstnych pobranych wcześniej ze zdrowej chrząstki pacjenta.

Podczas biopsji pobierana jest niewielka ilość chrząstki z nieobciążonej powierzchni kości udowej.W dalszym etapie komórki zostają wyizolowane i namnożone podczas procesu hodowli komórkowej. Proces hodowli komórek tkanki chrzęstnej trwa około 6-8 tygodni. Następnie komórki zostają przeszczepione w miejsce ubytku tkanki chrzęstnej. Specjalna mieszanka żelu i komórek może być trójwymiarowo rozprowadzana. Dzięki temu jest dowolnie formowana i uzupełnia nawet bardzo nieregularną powierzchnię ubytku. Przeszczep komórek (w przypadku naprawy chrząstki – chondrocytów) zapewnia trwałą naprawę tkanki chrzęstnej. Metoda jest bardzo wysoko oceniana zarówno ze względu na skuteczność jak i bezpieczeństwo. Co więcej, prostota koniecznego do wykonania zabiegu pozwala na jego pzreprowadzenie w każdym ośrodku medycznym dysponującym podstawowym sprzętem artroskopowym.

TERAPIA KOMÓRKOWA ZAPEWNIA POWRÓT DO PEŁNEJ FORMY!

Rekonstrukcja więzadła krzyżowego przedniego jest operacją ortopedyczną polegającą na odtworzeniu uszkodzonego więzadła za pomocą odpowiednio przygotowanego przeszczepu. Najczęściej, przeszczep wytwarza się z fragmentu własnego więzadła rzepki lub ścięgien mięśni przebiegających obok stawu. Istnieją również przeszczepy z innych elementów, pobierane ze zwłok oraz sztuczne. Po pobraniu i odpowiednim przygotowaniu przeszczepu, chirurg za pomocą systemu precyzyjnych celowników wytwarza w kości udowej i piszczelowej tunele, w których przeszczep jest osadzany.  Następnie dokonuje się jego umocowania za pomocą specjalnych systemów stabilizujących – śrub, kotwic, minipłytek czy klamerek. Systemy te mogą być wykonane z tytanu – metalu biologicznie obojętnego, lub biowchłanialne – ulegające powolnemu, kontrolowanemu rozpuszczeniu w organizmie.

Operacja odbywa się z wykorzystaniem artroskopii, tj. specjalnego systemu optycznego, pozwalającego chirurgowi na podgląd wnętrza stawu na ekranie monitora. W razie potrzeby operator za pomocą odpowiednich narzędzi dokonuje również odpowiednich działań operacyjnych w zakresie struktur stawowych – łąkotek, chrząstki stawowej, czy błony maziowej.

            Po operacji często w stawie kolanowym pozostaje dren, założony na 24-48 godzin. Do momentu usunięcia drenu stawu kolanowego nie wolno zginać. W określonych sytuacjach na kończynę zakładany jest stabilizator, którego zakres zgięcia i czas noszenia ustala chirurg. Rany skórne zostają zaszyte lub zamknięte za pomocą specjalnych plastrów i zakładany jest opatrunek. Po wypisie należy przestrzegać zaleceń lekarskich wpisanych w karcie informacyjnej, osłaniać opatrunek przed zamoczeniem oraz zgłaszać się w wyznaczonym terminie i miejscu na kontrole pooperacyjne.

            Powikłania to zdarzenia potencjalnie wpływające na ogólny stan zdrowia i które mogą wymagać dodatkowej interwencji medycznej. Powikłania po rekonstrukcji więzadła krzyżowego nie są częste, ale nawet w przypadku wystąpienia większość udaje się pomyślnie wyleczyć. Należy bezzwłocznie zasięgnąć porady lekarskiej w przypadku wycieku z rany, znacznego zaczerwienienia i bólu kolana, krwawienia, gorączki, duszności, silnego osłabienia, zawrotów głowy, bólu w klatce piersiowej lub łydce lub innych niepokojących objawów.

            Pewne problemy występujące po operacji, choć czasem postrzegane jako powikłanie, nie są nimi z medycznego puntu widzenia i zazwyczaj nie wymagają dodatkowego postępowania. Są to m.in: nudności i wymioty, bóle głowy, złe samopoczucie, senność, przejściowe zaburzenia czucia w okolicy stawu, utrzymujące się umiarkowane bóle i obrzęki stawu. Częstym problemem jest krwiak stawu wymagający jego usunięcia.

            Należy pamiętać, że operacja jest tylko wstępem do odzyskania sprawności. Drugim niezmiernie ważnym elementem leczenia jest prawidłowo prowadzona rehabilitacja, którą należy rozpocząć jak najwcześniej.             Chodzenie z obciążaniem operowanej kończyny jest możliwie bezpośrednio po operacji (dla większej pewności chodu zaleca się używanie kul łokciowych przez pierwsze 3 – 4 tygodnie), powrót do pracy następuje po 2 – 3 tygodniach. Stabilizator jest używany do 4 – 6 tygodnia po operacji, niewielka aktywność fizyczna wymagająca obciążania stawu kolanowego (np. trucht) jest możliwa od 3 – 4 miesiąca, bieganie, przysiady i podskoki od 6 – 8 miesiąca.  Do pełnej aktywności fizycznej można wrócić 10 – 12 miesięcy po operacji. Kierowanie pojazdami jest możliwe po odzyskaniu pełnej kontroli na ruchami stawu oraz siły kończyny. Korzystna jest jazda na rowerze oraz pływanie.

Artroskopia stawu kolanowego jest operacją ortopedyczną wykonywaną z niewielkich cięć (zazwyczaj dwóch) w okolicy stawu. Artroskopia polega na jego wziernikowaniu za pomocą specjalnego systemu optycznego, pozwalającego chirurgowi na podgląd wnętrza stawu na ekranie monitora. W razie potrzeby, operator za pomocą miniaturowych narzędzi dokonuje odpowiednich działań operacyjnych w zakresie struktur stawowych.

Przed operacją artroskopii

należy z lekarzem omówić wszystkie stosowane leki, poinformować go o wszystkich chorobach przewlekłych oraz przedstawić wykonane badania i analizy. Całe ciało należy umyć ciepłą wodą z mydłem, w przypadku znacznego owłosienia w okolicy stawu należy je zgolić. Jeśli wskazane przez lekarza, do szpitala należy zgłosić się z kulami łokciowymi i/lub stabilizatorem stawu kolanowego.

W trakcie operacji artroskopii

oprócz dokładnej oceny samego stawu, chirurg może przeprowadzić liczne działania, których celem jest wyeliminowanie/zmniejszenie dolegliwości związanych z uszkodzeniem struktur kolana. Są to m.in. usunięcie fragmentu/szycie uszkodzonej łąkotki, oczyszczenie/nawiercenie uszkodzeń chrząstki stawowej, wycięcie zrostów/fałdów wewnątrzstawowych, przecięcie/szycie troczków rzepki, ocena więzadeł krzyżowych.

Po operacji artroskopii

miejsca nacięć zostają zaszyte lub zamknięte za pomocą specjalnych plastrów i zakładany jest opatrunek. Po wypisie należy przestrzegać zaleceń lekarskich wpisanych w karcie informacyjnej, osłaniać opatrunek przed zamoczeniem oraz zgłaszać się w wyznaczonym terminie i miejscu na kontrole pooperacyjne.

Chociaż artroskopia należy do bardzo bezpiecznych małoinwazyjnych metod operacyjnych, nie jest wolna od powikłań czy problemów.

Powikłania to zdarzenia potencjalnie wpływające na ogólny stan zdrowia w sposób chwilowy lub trwały i które mogą wymagać dodatkowej interwencji medycznej. Powikłania po artroskopii występują rzadko, ale nawet w przypadku wystąpienia większość udaje się pomyślnie wyleczyć. Należy bezzwłocznie zasięgnąć porady lekarskiej w przypadku wycieku z rany, znacznego zaczerwienienia i bólu kolana, krwawienia, gorączki, duszności, silnego osłabienia, zawrotów głowy, bólu w klatce piersiowej lub łydce lub innych niepokojących objawów.

Pewne problemy występujące po operacji artroskopii, choć czasem postrzegane jako powikłanie, nie są nimi z medycznego punktu widzenia i zazwyczaj nie wymagają dodatkowego postępowania. Są to m.in: nudności i wymioty, bóle głowy, złe samopoczucie, senność, przejściowe zaburzenia czucia w okolicy stawu, utrzymujące się umiarkowane bóle i obrzęki stawu. Częstym problemem spotykanym po artroskopii kolana jest krwiak stawu wymagający jego usunięcia.

O ile lekarz nie zaleci inaczej, operowane kolano można obciążać bezpośrednio po operacji. Często wskazana jest rehabilitacja. Powrót do pracy następuje po 2 – 3 tygodniach. Bardziej aktywny tryb życia można wdrożyć po 4 – 6 tygodniach – zazwyczaj tyle czasu potrzebne jest do odzyskania pełnej sprawności. Kierowanie pojazdami jest możliwe dopiero po odzyskaniu pełnej kontroli nad ruchami w stawie.

W przypadku znacznych uszkodzeń sama artroskopia czasami nie pozwala na uzyskanie optymalnego wyniku – wówczas konieczne może być dalsze leczenie, w tym również chirurgiczne.

Chirurg Ortopeda